بـعد از بيان گوشه اى از ماجراى ابراهيم (ع) به سراغ ذكر بخشى از سرگذشت پيامبر هم عصرش لـوط(ع) پـرداخته ، مى فرمايد: ((و لوط را فرستاديم (به خاطر بياور)هنگامى كه به قومش گفت : شـمـا عـمل بسيار زشتى انجام مى دهيد كه هيچ يك ازمردم جهان پيش از شما آن را انجام نداده است)) (ولوطا اذ قال لقومه انكم لتاتون الفاحشة ما سبقكم بها من احد من العالمين).
((فاحشه)) در اينجا كنايه از ((همجنس گرايى)) است.
(آيه)ـ((لوط))(ع) اين پيامبر بزرگ سپس مقصد خود را فاش تر بيان ساخت و گفت : ((آيا شما به سراغ مردان مى رويد))؟! (ائنكم لتاتون الرجال).
((و آيا راه (تداوم نسل انسان) را قطع مى كنيد))؟! (وتقطعون السبيل).
((و در مجلستان اعمال ناپسند انجام مى دهيد)) (وتاتون فى ناديكم المنكر).
اكنون ببينيم پاسخ اين قوم گمراه و ننگين در برابر سخنان منطقى حضرت لوط(ع) چه بود.
قـرآن مـى گويد: ((اما پاسخ قومش جز اين نبود كه گفتند: اگر راست مى گويى عذاب الهى را براى ما بياور)) (فما كان جواب قومه الا ان قالوا ائتنا بعذاب اللّه ان كنت من الصادقين).
(آيه)ـدر اينجا بود كه لوط(ع) دستش از همه جا كوتاه شد، رو به درگاه خدا آورد و با قلبى آكنده از غـم و اندوه ((عرض كرد: پروردگارا! مرا در برابر اين قوم تبهكار يارى فرما)) (قال رب انصرنى على القوم المفسدين).
قومى كه روى زمين را به فساد و تباهى كشيده اند، اخلاق و تقوا را بر بادداده اند، عفت پاكدامنى را پـشت سر انداخته اند، شرك و بت پرستى را با فساداخلاق و ظلم و ستم آميخته اند و نسل انسان را به فنا و نيستى تهديد كرده اند.
